Mooie meid
Giebelgeit
Jouw glimlach
Mijn dag
Ogen die altijd spreken
Jouw liefde een warme deken
Een mooi mens die onbewust raakte
En ieders dag vrolijker maakte
Onze harten volledig veroverd
De wereld wat mooier getoverd
Angst, liefde en verdriet
Zo intens kende ik het niet
Ieders hart in de keel
Het noodlot maakte ons stil
Gedeelde pijn
Er voor elkaar zijn
Tranen in overvloed
Samenzijn bij de club deed ons goed
Een bovennatuurlijke, magische macht
Het collectief gaf onmetelijke kracht
Ik weet zeker dat dat niet voor alle teams geldt
Maar eentje miste, en dat deed zeer
Onze Guusje, jij bent er niet meer…
Je hebt je steentje bijgedragen, dat is gelukt
Totdat je plots uit het leven werd gerukt
Je spontane grapjes, je hockeytalent
Je keek vast mee van boven, op ons kampioensmoment
Je teamgenootje, ineens nooit meer aanwezig
En toch bleven we samen met David bezig
Bezig om kampioen te worden, voor onze Guus
Elke zaterdag weer zonder excuus
Een duwtje in de rug, en extra kracht kregen we van boven
Maar we vergaten ons ook zeker niet uit te sloven
En oh, wat zul jij trots zijn
Dat we dit nog deels met jou hebben mogen doen, is zo ontzettend fijn
Ik wil je laten weten dat ik je heel erg mis
En nooit zal vergeten, dat moet je weten
Volgend jaar doen we het weer
Voor jou, met jou, keer op keer
Met onze lieve Guusje, in volle eer
Liefste Guusje,
In de tweede, ieder het zijne
Leerden wij elkaar kennen, jij jouw vrienden, ik de mijne.
Ontzettend veel lachen met elkaar, beide hockey als favo sport en vaker in dezelfde klas,
Toevallig veel dezelfde kleren, trui, vest en onze mooie Isabel Marant tas.
Elk jaar closer met elkaar, jij de verbinder tussen de verschillende mensen
Gezelligheid ten top, wat konden wij ons nog meer wensen?
Samen drankjes en dansjes doen in de stad,
Heerlijk op La Fuente en uiteraard een beetje zat.
Ontzettend veel lol nog tijdens de les bij van der Velden… Sushiburger eten met de meiden in A’dam was snel het plan…
Tot mijn vriendje met het vreselijke nieuws belde
Guusje is niet meer…
Overleden, noodlottig in het verkeer.
Voor, tijdens en na de uitvaart leerde ik je nog wat beter kennen door je fantastische gezin,
Meer tijd kregen we helaas niet… Tot ooit lieve vriendin!
Kus Fee
